گذار از کشمکش ها با برابری جنسیتی در عرصه صلح سازی، رابطه ای مستقیم دارد.همان گونه که جنگ، زندگی همه ابنای بشررا تحت تأثیر قرار می دهد؛ عدالت ایجاب می کند که در روند برقراری صلح نیز همه انسان ها مشارکت کنند.از سوی دیگر، استفاده روزافزون از زنان در سازمان های تروریستی ، نشان گر نیاز به توجه به این بخش مغفول روند صلح سازی است.محققان براین باورند که در بسیاری از موارد ناکامی در روند صلح سازی به دلیل عدم حضور زنان در این روند است.این در حالی است که به باور بسیاری بار عمده کشمکش ها بر دوش زنان است و استفاده از نقش آنان به روند صلح سازی کمک می کند.از این رو امروزه گذار از کشمکش ها با برابری جنسیتی گره خورده است.بنابراین سوأل پژوهش حاضر این است که میزان تأثیر عامل جنسیت و زنان در گذار از کشمکش ها در منطقه قفقاز جنوبی در سال های پس از استقلال چگونه بوده است؟شواهد نشان می دهد که زنان قفقاز جنوبی هم زمان با تغییر در دیدگاه های نهادهای سیاسی پسااستقلال نسبت به توان آنان، با تقویت ادراک از نقش برجسته خویش در این مسیر توانسته اند در روندهای صلح سازی و صلح بانی مشارکت کنند.با این حال، به رغم وجود ابزارهای قانونی و مشارکت زنان،آمیزه ای از تسلط پررنگ هنجارهای مردسالارانه بر جامعه، فقدان خودباوری در زنان و تأثیر اندک سازمان های غیررسمی، باعث شده تا زنان هم چنان به جایگاه واقعی خود در روند ایجاد جامعه پساکشمکش دست نیابند.بررسی نقش زنان در گذار از کشمکش های پسااستقلال در قفقاز جنوبی در بستر ادبیات نظری جنسیت، جنگ و صلح با روش تحلیلی- توصیفی و به شیوه تاریخی، این فرضیه را تأیید می کند.

تحولات اخیر بین المللی از جمله خطر حملات تروریستی، جنگ پیش گیرانه آمریکا برای حفظ سلطه جهانی خود، گسترش سلاح های کشتار جمعی، تهدیدی برای صلح و تضعیف ابزارهای ایجاد صلح محسوب می شوند. این پژوهش سعی دارد به این سوال پاسخ دهد که با توجه به تهدیدات اخیر علیه صلح بین المللی از طریق چه مکانیزم های می توان صلح سازی را تقویت کرد؟ به نظر می رسد که با به کارگیری ابزارها و نهادهایی هم چون سازمان ملل متحد، تقویت حقوق بین الملل، پلیس انتظامی سازمان ملل، تعقیب و بازداشت جنایتکاران بین المللی می توان به روند صلح سازی و بهبود صلح کمک کرد.

در تقاطع­­های راست گوشه سه شاخه یا چهار شاخه کانال­های روباز، مطالعه جدایی جریان بسیار حائز اهمیت می­باشد. برخی پارامترهای موثر در این زمینه نسبت دبی ورودی و عمق جریان می­باشد که در این تحقیق تاثیر نسبت دبی ورودی و نسبت ارتفاع سرریزها (عمق جریان) در الگوی جریان و ابعاد ناحیه جداشدگی به صورت عددی شبیه­سازی شده است. بررسی نتایج مدل عددی نشان داد که مدل k-ω بیشترین مطابقت را با نتایج آزمایشگاهی دارد، به طوریکه میزان خطای شبیه­سازی کمتر از 20% بود. ابعاد ناحیه جداشدگی در کانال­­های اصلی و فرعی با نسبت دبی ورودی رابطه مستقیم داشت. همچنین با افزایش ارتفاع سرریزهای خروجی، عمق جریان افزایش یافت و منجر به کاهش ابعاد ناحیه جداشدگی شد. مطابق نتایج عددی، ابعاد ناحیه جداشدگی در راستای قائم از کف کانال به سطح آب افزایش یافت، به­طوری­که برای نسبت دبی 6/0 و نسبت ارتفاع سرریز 377/0، طول ناحیه جداشدگی در کف کانال، فاصله 1/0 متر از کف و در سطح آب به ترتیب در حدود 60 سانتیمتر، 75 سانتیمتر و 85 سانتیمتر بود. بنابراین از سطح آب به سمت کف کانال طول ناحیه جداشدگی در حدود 29% کاهش یافت.

ورزش، با ابعاد ذاتی آموزشی، فرهنگی و اجتماعی، برای گسترش طرح های توسعه و صلح نقش مهمی ایفا می نماید. بنابراین هدف پژوهش حاضر مدل سازی ورزش برای توسعه و صلح بود. این پژوهش، به لحاظ هدف، کاربردی و به روش آمیخته کیفی- کمی انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل ورزشکاران حرفه ای، مربیان و مدیران ورزشی، روانشناسان و جامعه شناسان فعال در ورزش بود. در بخش کیفی، نمونه های آماری بر مبنای اشباع نظری (20 نفر) و به روش گلوله برفی مصاحبه شدند و 50 شاخص استخراج گردید. پس از چهار مرحله روش دلفی فازی، 35 شاخص تأیید شد. پرسش نامه حاصل از بخش کیفی، توسط تحلیل عاملی اکتشافی دسته بندی و متغیرها شناسایی شدند. نمونه آماری بر اساس تعداد قابل کفایت جهت مدل سازی در نرم افزار PLS به میزان 10 برابر ابعاد ترسیم شده در مدل مفهومی برآورد شد و بر اساس تعداد 35 متغیر پنهان، 350 نفر تعیین شد. نتایج این پژوهش نشان داد ورزش برای توسعه و صلح دارای اهداف متنوعی از توسعه و ایجاد صلح است که این اهداف شامل جذب جوانان به آموزش، اشتغال و آموزش، ترویج حل مناقشه و روابط صلح آمیز در جوامع، توانمندسازی زنان و ارتقاء برابری جنسیتی، کمک به مشارکت اجتماعی معلولین، ارتقاء آموزش بهداشت، مانند مقابله با ایدز، چاقی و دیابت، تلاش برای کاهش بی خانمانی و کاهش فعالیت های جنایتکارانه، خشونت شهری و جرم بودند. ورزش برای توسعه و صلح به عنوان یک حوزه اجتماعی گسترده شناخته می شود که برای دستیابی به انواع مختلف اهداف توسعه غیرورزشی و ایجاد صلح در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد.

عدم تحقق مقررات مربوط به سیستم امنیت جمعی منشور ملل متحد و لزوم پاسخگویی به تهدیدات صلح و امنیت بین المللی از ناحیه مخاصمات بین المللی یا داخلی، مفهومی تحت عنوان «حفاظت از صلح» را پدید آورد. در پرتو این مفهوم، ماموریتهایی انجام شد که هدف از آن توقف موقت مخاصمات میان طرفهای درگیر و فراهم آوردن فضایی برای گفتگو و مذاکره برای نیل به توافق صلح بود، ماموریتهایی با ترکیبی عمدتا نظامی که در طیفی از فعالیتهای منحصرا نظامی تا فعالیتهای غیر نظامی نوسان داشت. اعاده صلح در این مفهوم تنها بخشی از راه دشوار نیل به صلح بود و «ایجاد صلح» گام دیگری در این راه تلقی می شد. در چارچوب این مفهوم سعی بر آن بود که از طریق توسل به ابزارهای دیپلماتیک، اقناع طرفین درگیر به توقف مخاصمات حاصل آمده و انعقاد پیمان صلح ممکن شود. اما حفظ صلح و ایجاد صلح نتوانستند مانع وقوع مخاصمات شوند و اینجا بود که مفهومی تحت عنوان «تحکیم صلح» سر برآورد. مفهومی که حلقه نهایی زنجیره انتقال از جنگ به صلح شمره شده و نشانگر توجه نظام ملل متحد به ریشه ها و علل واقعی مخاصمات و منبعث از رویکردهای نوین به صلح و امنیت یعنی «فرهنگ صلح» و «امنیت انسانی» است.

همایشی بین المللی در مورد مسایل مربوط به جهان اسلام با تاکید بر مناطق مسلمان نشین روسیه و کشورهای همسایه در شهر کازان مرکز جمهوری تاتارستان در فدراسیون روسیه در روزهای 27 تا 29 ژانویه 2008 مطابق با 7 تا 9 بهمن 1386 با شرکت رهبران مذهبی و سیاسی، و نیز اساتید، پژوهشگران و صاحبنظرانی از کشورهای ایران، ازبکستان، افغانستان، ایتالیا، آذربایجان، آلمان، عمان، پاکستان، تاجیکستان، ترکیه، روسیه (شامل داغستان، چچن، مسکو و تاتارستان)، مصر، و قرقیزستان برگزار شد. پیش از برگزاری جلسات رسمی، شرکت کنندگان در همایش به شورای دولتی (پارلمان) تاتارستان رفته و درباره مسایل منطقه ای با نایب رئیس و گروهی از نمایندگان شورا به گفتگو نشستند و از چندین دانشگاه و مرکز علمی - پژوهشی در قازان بازدید کردند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

دنبال مداخله نظامی ائتلاف بین المللی در سپتامبر 2001 در افغانستان و پس از انعقاد توافق نامه بن در همان سال، تلاش های صلح سازی با هدف ممانعت از وقوع مجدد جنگ داخلی و ایجاد بسترهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی لازم برای برقراری صلح پایدار در این کشور آغاز شد. بااین حال از زمان انعقاد توافق نامه بن تاکنون، فرایند صلح سازی در افغانستان همچنان با چالش های عدیده ای مواجه است. این نوشتار کوشیده است به این دو سوال پاسخ دهد: فرایند صلح سازی در افغانستان با چه مشکلات و مسائلی مواجه بوده و چگونه می توان بر آنها غلبه کرد؟ یافته های تحقیق بیانگر آن است که این چالش های فراروی صلح سازی دارای ماهیت امنیتی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بوده و عمدتا از توافق نامه بن است. به منظور غلبه بر این چالش ها لازم است رهیافت های بین المللی در خصوص افغانستان بر اساس تجربیات به دست آمده در زمینه های مختلف و نیز واقعیات موجود در این کشور باز تعریف شده و رهیافت جدیدی مبتنی بر رسیدگی به عوامل ریشه ای ایجاد کننده منازعه ارائه شده است. بنابراین در این رابطه، در مقاله حاضر چالش های فراروی صلح سازی در افغانستان تشریح شده و راه کارهای جدیدی که جهت غلبه بر این چالش های ضروری است، پیشنهاد شده است.

جایزه صلح نوبل سال 2024، به سازمان ژاپنیِ "نیهون هیدانکیو" اعطا شد؛ نهادی متشکل از بازماندگان بمباران اتمی (موسوم به «هیباکوشا»). ایشان به مبارزه ای مستمر با غفلت و بی تفاوتی جهانی نسبت به فجایع ناشی از ابرهای قارچ گونه بمباران اتمی پرداخته اند. برای این بازماندگان بمباران اتمی، آموزش صلح ابزاری ضروری به شمار می آید. با این حال، آموزش صلح در شهرهای هیروشیما و ناگازاکی گاه مورد انتقاد واقع شده است، زیرا همواره بر خسارت های ناشی از بمباران اتمی تأکید شده است. این مقاله پیش زمینه پیچیده این واقعیت را تبیین می نماید که چرا آموزش صلح در هیروشیما، بر خسارات و آسیب ها تمرکز می نماید. از هنگامی که جهانیان به دلیل بی تفاوتی و سانسور سیاسی، از درد و رنج بازماندگان غافل بودند، یکی از مهمترین مأموریت های بازماندگان، برملا ساختن واقعیتی هولناک بوده است که در زیر ابرهای اتمی پنهان مانده است. در پایان، مقاله به این می پردازد که چگونه فلسفه تعلیم و تربیت می تواند از کلاف پیچیده هیروشیما گره گشایی کند و در ایجاد درک متقابل نقش آفرین باشد.